Spring naar inhoud

Het afbranden van de Notre Dame is symbolisch

Ik dacht eerst om er niets over te schrijven, maar nu heb ik besloten om het toch te doen, omdat er zoveel symboliek in is: de brand van de Notre Dame in Parijs op de avond van 15 april, aan het begin van de Goede Week. Zoals iedereen wel heeft gemerkt was dit wereldnieuws. Iedereen aanschouwde, al dan niet zonder emotie, hoe deze eeuwenoude kathedraal door het vuur werd verwoest. Een kathedraal in het hart van Parijs, de wereldberoemde Notre Dame. Gelovigen en niet-gelovigen waren aangeslagen door deze catastrofe. Gelovigen in Parijs zaten op hun knieën de rozenkrans te bidden terwijl hun kathedraal afbrandde. Deze mooie video kon het niet beter illustreren:

Jammer genoeg kijkt de wereld, na afloop van de ramp, enkel maar naar het gebouw. Een “waardevol monument”, een stuk “erfgoed” is verwoest en dat moet worden heropgebouwd. Maar de vernieling van deze kathedraal – aan het begin van de Goede Week – heeft een diepere betekenis. God wilde ongetwijfeld door deze ramp – in het hart van Parijs, de hoofdstad van het ooit zo katholieke Frankrijk, aan de hele wereld tonen hoe het met zijn échte Kerk gesteld is (hoewel de meesten dat niet zullen door hebben). Hoe ze in brand staat, wordt aangevallen, aan het instorten is en steeds verder afbrokkelt. Het gaat niet goed. En de Kerk is meer dan de gebouwen. De Kerk is het mystiek lichaam van Christus. De Kerk bestaat uit de geestelijken en de gelovigen. Dat mystiek Lichaam is zwaar gehavend. Christus wordt opnieuw, en in deze Goede Week van 2019 meer dan ooit, gegeseld, geslagen, bespuugd en aan het kruis genageld – ja, door de zijnen.

Men kan de Notre Dame weer heropbouwen en er vele miljoenen tegenaan gooien, maar zal dé Kerk dan hersteld zijn? Nee. God heeft deze ramp toegelaten om ons te doen bezinnen over de toestand van zijn Kerk, die eigenlijk echt wel dramatisch kan genoemd worden. En Hij deed dat door ons een wereldwijd beroemd kerkgebouw onder de aandacht te brengen die ruim 850 jaar oud is en vele oorlogen en revoluties heeft doorstaan. Maar nu, na zoveel eeuwen wordt een brand haar fataal, en staat die kathedraal er na 24 uur bij als een rokende, zwartgeblakerde ruïne. Zo is het ook met de Kerk die na vele eeuwen waarbij ze revoluties en kerkscheuringen heeft doorstaan, in haar meest dramatische moment ooit lijkt te zijn gekomen: een verwoesting zonder weerga. Het modernisme en het rationalisme lijkt in deze dagen te woekeren als nooit tevoren. Verdeeldheid en verwarring, ketterij, enz… Het Derde Geheim van Fatima ontvouwt zich voor onze ogen. Waar staan wij, wat doen wij, als wij de Kerk verder zien afbrokkelen en afbranden? Helpen we heropbouwen en blussen door ons gebed en offer, door eerherstel, apostolaat, door getuigenis?

Christus lijdt. De Kerk lijdt. Laten we Zijn Kerk te hulp komen en Christus troosten, hoe bescheiden ook. En we mogen tot slot de belofte van Christus niet vergeten: de poorten der Hel zullen de Kerk niet overweldigen; dat wil zeggen: ze zal nooit geheel te gronde gaan, want God zal dat niet toelaten. Ze zal ten slotte, samen met het Onbevlekt Hart van Maria triomferen. Laten we ons vooral daarop richten, en Maria en Jezus hierbij helpen.

2 Comments »

  1. Een heel rake bezinning én gevolgtrekking: het is zoals bij Jezus voor zijn dood. ” Breek deze Tempel af en in drie dagen zal ik hem heropbouwen “. Het ging over zichzelf, zij Pasen en tevens daaraan gebonden onze weg naar dit Pasen. Hoopvol dat men dit grootse monument vol symboliek terug zal opbouwen, maar terecht zoals u schrijft, Michaël, is het hoog tijd tot de heropbouw van onze innerlijke Tempel van de Heer. Telkens bij een begrafenis denk ik er aan als ik de afscheidsgebeden ( de voorgeschreven gebeden ) uitspreek: ” Gedenk dat deze mens de Tempel van de Heer is “.. Daarover gaat het en het spreken van het gebeuren met de Notre Dame gaat over ons: wij dienen ons ‘her’ ‘op’ te ‘ bouwen’. Het vuur van Gods heilige Geest is nodig om te zien en te voelen waar het op aan komt en dàt is tevens dé reden waarom Christus onder ons kwam en is, Hij wijst ons naar het Rijk Gods. Beseffen wij dit geschenk of leven wij als doelloze jagers in deze kille, naar niets leidende wereld…? Mens, gedenk dat we door God gewild zijn en bestemd om te delen in zijn eeuwige vreugde. Beroert ons dat nog? En juist dàt is het wat wij naar Pasen toe opnieuw dienen te worden. Ons Pasen is gelegen in ons lijden voor het goede en het ware. De rest is ballast en verloren moeite en tijdelijk. Zoek het eeuwige en de rest zal u erbij gegeven worden. Doe wat Christus ons heeft opgedragen in deze vergankelijkheid en leef naar de eeuwigheid. Dàt is christen-zijn én ons voorbereiden op een groot geschenk: het Rijk Gods! Kom Heer Jezus, kom. Maria, leidt ons op onze weg.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik ben mss dan geen praktiserende christen in de letterlijke zin van het woord, of anders gezegd, geen kerkloper, en heb niet veel bij te dragen aan deze reactie, maar ik geloof niet in toeval. De brand van Notre Dame…je mag er prat op gaan dat het de ogen bij velen heeft geopend. Er is iets meer aan de hand dan een “toevallige brand”. Er is een waarachtig teken aan de wand. 10-tal jaar geleden was ik de gelukkige man die een russische christelijke orthodoxe vrouw heeft mogen ontmoeten, gehuwd, maar door omstandigheden gescheiden. Zij heeft mij de ogen ‘terug’ laten openen voor christus….nam mij mee naar kerken in het diepere Rusland, bomvolle kerken, tot buiten aanschuiven in de koude om toegang te krijgen tot de kerk, binnenin de kerk amper bewegingsruimte (de drukte van een concert), nooit gezien in mijn leven. De toewijding van gelovigen aldaar was enorm. Maar niet alleen in Rusland, ook in Cyprus , waar zij woonachtig is, elke zondag naar de kerk, waar kinderen oplijnden met gekruisde armen om de hostie te ontvangen (met het lepeltje gegeven), na de misviering kon je gaan biechten buiten het kerkje en je zonden werden vergeven terwijl je moest buigen en er een doek over je werd gelegd…. Jonge mannen liepen er niet met een bescheiden kruisje om de nek, maar met een houten kruis van +/-10 com grootte, geen bescheidenheid om het christen-zijn te tonen aldaar. Vele kloosters bezocht op zondag, de bekendste Kykkos monastery, en het klooster “of the golden cross’, waar enkel mannen toegelaten worden….ik had alleen maar respect en voelde me enorm klein en nederig. Monniken worden daar op handen gedragen, het kussen van de handen is niet abnormaal. Iconen kussen, het kruis kussen….het is allemaal “hartelijk” in de orthodoxe kerk. Ik benijd hen eerlijk gezegd wel….. Ik ben mijn ‘ex’ vrouw dankbaar dat zij mij dit alles heeft laten ervaren. Ik heb de liefde herondekt voor christus, ik bid terug , maar ben nog steeds geen kerkganger, en bid dat onze westerse wereld het kwaad kan overwinnen. Want dat is idd het symbolisch gebeuren van onze Notre Dame, de K Kerk is in verval, en we zullen diep gaan vrees ik vooraleer de kentering komt. Ik stel me dikwijls de vraag…voelen mensen niet dat zich afzonderen van christus enkel maar ellende en problemen brengt ? Handel zoals Jezus, be good for each other, alleen al met deze slotzin, red je bijna de hele wereld. Het zou eenvoudig kunnen zijn… maar spijtig genoeg heeft het kwade dikwijls het laatste woord, alhoewel ik geloof dat het laatste woord niet van satan zal komen, maar van het licht dat Jezus is voor ons mensen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: